Tag: Travelz@Home

Eilandleven in Loosdrecht vs. Panama

Eilandleven in Loosdrecht vs. Panama

Stipjes in het water!

Zet me op een eiland en ik voel me vrij. Het heeft voor mij iets puurs en ongerepts. Een stukje land omringd door water maakt je klein, soms zelfs kwetsbaar en helpt je onthaasten. Waar ook ter wereld. Ver weg maar soms ook heel dichtbij.

2018: Panama!

Dit Midden-Amerikaanse land heeft volop keuze als je het tropische eilandgevoel wilt ervaren. Doordat het is ingeklemd tussen de Caribische zee en Stille Oceaan heb je zelfs de luxe te kunnen kiezen uit twee oceanen. Sommige eilanden zijn zo klein dat je er in no time omheen loopt. Zo ook op Caya Zapatilla in de Caribische zee; een stukje puur Panama in eilandengroep Bocas de Toro. We zijn er in 2018. Onze schipper zigzagt bedreven tussen het ondiepe koraal door om zijn boot vervolgens het witte strand op te sturen.

Het eiland is onbewoond en, op een paar schippers en toeristen na, leeg. Over een pad met gammele steigers lopen we dwars door de jungle naar de andere kant van het eiland. De zee is helder blauw; een walhalla om te snorkelen. De kustlijn bestaat uit wit poederzand met direct erachter een dicht bos van palmbomen. Vanuit de lucht ziet het er paradijselijk uit, een stipje in de oceaan.

2020: negenduizend kilometer verderop!

Nog zo’n mooi stipje! In een meer dit keer in plaats van in de zee, en gewoon hier om de hoek. Eiland Markus Pos ken ik als mijn broekzak. Ik ben er opgegroeid, leerde er zwemmen, zeilen en zandkastelen bouwen. We sliepen er in een tentje of op de boot en hebben heel wat zwoele zomeravonden gevaren en gebarbecued.

Nog steeds kom ik er heel graag en regelmatig. Mijn jeugd herhaalt zich, nu met onze eigen kinderen. Het is mijn favoriete thuiseiland in ons eigen mooie Loosdrecht.


Zo vanuit de lucht is de gelijkenis ineens goed zichtbaar. De kleuren net even anders maar met hetzelfde onbeschrijflijke eilandgevoel.



Doe je mee met Travelz@Home?

Zet je reisfoto en een vergelijkbare foto van ons eigen Holland plus een korte beschrijving op Facebook of Instagram en tag mij via @travelznu. Mailen mag ook: yvonne@travelz.nu

Koeien knuffelen op de Hollandse vs. Oostenrijkse h(w)ei

Koeien knuffelen op de Hollandse vs. Oostenrijkse h(w)ei

Zen en relaxed!

Ik hou van koeien! Met hun lodderige ogen en wollige vacht hebben ze iets aaibaars. Zoals ze daar staan in de wei, rustig kauwend op een plukje gras ‘totally zen en relaxed’, geven ze me het gevoel dat ik me niet druk moet maken en gewoon even moet genieten van het nu. Dus zie ik een koe dan denk ik daaraan. En doet de kans zich voor een foto te maken, dan grijp ik die. Liefst van heel dichtbij!

De koe op de foto spotte ik tijdens een wandeling over een berghelling wat ’s winters een skipiste is. Niet moeilijk te spotten, wel leuk te fotograferen. Op m’n rug in het gras tussen de koeienvlaaien, groothoeklens erop en hopen dat Bertha niet net een stap naar voren zet.


Zomer 2018! Een kleine terugblik.

Daar gaan we, onderweg naar Oostenrijk. Je mag het gerust een wonder noemen. Op mijn vakantie-wish-list bungelt het land van Heidi ergens onderaan. Meestal werk ik deze lijst niet van onder naar boven af. In de verte zie ik de eerste bergtoppen al verschijnen en ik vraag me af: ‘Waarom nu eigenlijk wel?’

Ik zie ons al zitten. In de stromende regen in de tent. De een driftig aan het dweilen in een poging de slaapzakken enigszins droog te houden. De ander hangend aan een scheerlijn om te voorkomen dat we niet in z’n geheel in het meer te belanden. Naast ons een grijnzend geitenwollensokken-echtpaar in hun waterdichte sleurhut met stormvaste voortent. Lampjes eromheen ter markering van ‘hun voortuin’ en een blije kabouter in het zompige gras. Bij aankomst vertellen ze vol trots dat ze al 32 jaar op deze camping komen. Zelfde plek, ieder jaar.

‘Kom vanavond gezellig op de koffie, dan komen we morgen bij jullie. Buienradar belooft niet veel goeds voor de komende week maar hé, er is zoveel moois te beleven en voor de kinderen is heel veel te doen.’

Ik schrik op uit mijn gedachten. Ineens zie ik glashelder waarom ik nog nooit voor Oostenrijk gekozen heb. Toch rijden we bij Salzburg de grens over, bestemming: Karinthië. Tent en campingtafel in de dakkoffer. De kabouter hebben we thuis gelaten. 

Een sprong in de tijd. Twee weken later rijden we de Duitse grens weer over. Zelfde grens, tegengestelde richting. Mijn vooroordelen zijn als sneeuw voor de Oostenrijkse zon verdwenen. Regen en wind? Ja, hebben we een dag gehad. Geitenwollen sokken en tuinkabouters? Yep, ook gespot. Maar toch valt dit bergland voor mij nu onder de categorie ‘doen!’.

Wat en waarom (en wat niet) lees je in het stuk wat ik erover schreef. Lees “Waarom je wél naar Oostenrijk wilt”


Mijn Oostenrijkse vriendin lijkt met haar bruin-witte vlekken verdacht veel op onze Hollandse exemplaren. Anders zijn de Hooglanders die de hei op de Veluwe begrazen. Met hun lange lokken en scherpe horens maken ze indruk op fietsers en voorbijgangers. Bordjes geven aan dat het nieuwe anderhalve-meter-normaal niet van toepassing is op onze Schotse vriendinnen. Minimaal 25 meter is de norm. Ik waag de gok. Beth is gelukkig vreedzaam en meer geïnteresseerd in haar voedsel dan de fotograaf. Anderhalve meter is vandaag meer dan genoeg.



Doe je mee met Travelz@Home?

Zet je reisfoto en een vergelijkbare foto van ons eigen Holland plus een korte beschrijving op Facebook of Instagram en tag mij via @travelznu. Mailen mag ook: yvonne@travelz.nu

Jungle op de Veluwe vs. in Panama

Jungle op de Veluwe vs. in Panama

Verdwalen in de jungle!

Geef mij een dicht bos en ik waan me in een andere wereld. Stil en groen, liefst zonder andere mensen. Klinkt onaardig en lichtelijk mensenschuw, maar in de natuur kom ik bij voorkeur alleen natuur tegen. Gewoon lopen, zien, voelen, horen, ruiken, vallen, opstaan en verdwalen!

Het is mei, zelfde maand, twee jaar geleden. We zijn al ruim een week in Panama en, na wat dagen op een tropisch eiland, klaar voor actie in de jungle. Bestemming: Boquete, een bergdorpje in Volcán Barú National Park in het westen van Panama. Een lichte vorm van keuzestress overvalt ons. Dit is de plek voor wie houdt van wandelen, mountainbiken, klimmen of raften. Zoveel te doen in een korte tijd.

Urbano’s rijden af en aan naar alle plaatsen in de regio. We kiezen voor een bergtocht en stappen uit bij het startpunt van de ‘lost waterfall trail’. Het pad gaat direct steil omhoog en komt uit op een open vlakte. We komen even op adem en kijken om ons heen. Vogelgeluiden doen Jeroen direct naar zijn verrekijker grijpen. Hij tuurt in de verte op zoek naar kleurrijk gevleugelte. Ik kijk ademloos in het rond. De met nevel ingepakte bergen hebben iets mysterieus.

Tussen al het groen staat een huisje in een bloemrijke tuin. Kolibries vliegen af en aan en leven zich uit op de zoete nectar. Eduardo bemant de startpost. ‘Welkom! Waar kom je vandaan?’ zegt hij vriendelijk. Hij registreert alle gegevens: naam, land, datum en tijdstip van vertrek. ‘Voor je eigen veiligheid. Het is schitterend hier, maar blijf op de paden en kijk uit want het kan glad zijn’.

De wandeling is een uitdaging met modderige stukken en steile afgronden. De maand mei is de start van het regenseizoen. Het weer kan hier ineens omslaan waardoor je overvallen wordt door hevige regenbuien en paden veranderen in modderstromen. Niet veel later, als ik plat op mijn buik in de blubber lig, weet ik dat Eduardo niets teveel heeft gezegd. Voorzichtig dus!

De hoofdattractie is een trio aan watervallen. De weinig originele namen een, twee en drie doen echter niets af aan de schoonheid ervan. Duizenden kubieke meters water dendert met topsnelheid naar beneden. De zon tovert een regenboog tevoorschijn. Dit lijkt me een prima plek voor een picknick. 

Na vier dagen buitenleven in de jungle van Panama zijn we een paar schrammen, blaren en nieuwe ervaringen rijker. Tijd tekort, een plek om nog eens terug te gaan. 


Maar dit jaar niet, helaas! Vluchten zijn gecanceld, grenzen gesloten. Reizen zit er nu even niet in. Ons geluk is dat de zon schijnt, we onze camper Buddy hebben en de Nederlandse ‘jungle’ ook prachtig is. Tijd voor een paar dagen op de Veluwe!

Met het zachte gepiep van de wekker worden we wakker. Het is 6 uur, normaal gesproken geen tijdstip waarop ik vrijwillig mijn bed uit kom. Zachtjes sluipen we de camper uit om de kinderen niet wakker te maken. We gaan vroeg op pad in de Veluwse bossen, op zoek naar everzwijnen, herten en andere activiteit.

Als teken van de lente springen knoppen uit struiken en bomen. We lopen door het dichte bos als de vroege ochtendzon door de bomen breekt. In een flits zie ik een everzwijn huppelen in het groen. Even snel als hij verscheen, verdwijnt hij achter een heuvel. Door de (voor Nederlandse begrippen) flinke hoogteverschillen, slingerende paden en het dichte bos heb je geen idee meer waar je bent. Verdwaald in de jungle. Vogels zingen hun ochtendlied. Voor Jeroen een signaal om naar zijn verrekijker te grijpen. Ik kijk naar hem en zie als in een flits de Panamese jungle voor me. Mijn camera legt het vast. Zelfde setting, zelfde plaatje. Nouja, bijna dan.




Doe je mee met Travelz@Home?

Zet je reisfoto en een vergelijkbare foto van ons eigen Holland plus een korte beschrijving op Facebook of Instagram en tag mij via @travelznu. Mailen mag ook: yvonne@travelz.nu

Slangen in NL vs. elders in de wereld

Slangen in NL vs. elders in de wereld

Slangen; je houdt of griezelt ervan!

Ik behoor tot de eerste categorie en ga graag op zoek naar deze koudbloedige kruipende beestjes. Meestal is het veel zoeken en weinig vinden, maar soms heb je geluk en doemt er onverwacht eentje op. Zo ook gewoon hier in ons eigen Holland!

Na een zonnige dag fietsen we terug naar Buddy; ons huis op wielen. Eerder dit jaar werden we verliefd op deze 27 jaar oude camper en nu, in Corona tijd, geeft hij ons een aangenaam stukje vrijheid.

We zijn in Gelderland in Veluwezoom N.P; één van de 21 Nationale Parken die ons kleine landje rijk is. Internet vertelde me dat ‘Veluwezoom een eldorado is voor wandelaars, fietsers en ruiters’. Allemaal waar, maar wat ontbreekt in deze informatie, is dat na twee dagen fietsen je tong op je knieën hangt. Nu is heuveltje op fietsen sowieso niet mijn hobby, maar hier lijkt een stukje fietsen ineens op een duursport. Het voordeel van heuvels is echter dat je er soms ook vanaf gaat, wat dan (weliswaar kortstondig) met je haren in de wind voor een klein geluksmomentje zorgt.

Maar nu even niet! De volgende heuvel doemt op. We kruipen langs de steile bosweg langzaam omhoog als ik ineens iets in de berm iets zie bewegen. Een slang! Zomaar in ons eigen Nederland. Google en de gele rand om zijn nek vertellen me dat het een ringnekslang is. Dapper probeert hij de weg over te steken wat ons niet zo’n goed idee lijkt. Met twee stokken pakken we het diertje op en zetten we hem de weg over in het dichte bos. Als we weg fietsen zwaaien we hem na. ‘Pas op voor fietsers en roofvogels kleine vriend!’

Thuis zoek ik de foto’s op van slangen die we vonden tijdens onze reizen. Het zijn er best wat. Zo schrokken we ons wild van de python die naast het pad ineens opdoemde in het licht van mijn zaklamp. We waren in Cape Tribulation in het noorden van Australië (2011) en net 50 meter van onze camper vandaan toen we dit imposante dier ontdekten.

In Panama (2018) kroop een tiger rat snake hoog door de bomen van ons kamp. Het patroon op zijn schubben verklaart zijn naam alhoewel de Nederlandse variant (kippenslang) een stuk minder exotisch klinkt. Klein detail is dat de jungalow (boomhut) waar we sliepen geen ramen had. De klamboe hebben we die avond maar iets strakker onder het matras geschoven.

In 2016 vond een local in de grot van Bell Gorge, Australië een black headed python. Zonder te twijfelen pakte hij het dier op om het aan ons te laten zien. Vol vertrouwen in deze volgeling van Steve Irwin kropen de jongens in de grot om het dier goed te bekijken.

Slangen, ik hou ervan en vind het altijd bijzonder er een te zien. Mijn ervaring is dat je best wat geluk moet hebben om een slang te vinden. En vandaag op de Veluwe was onze Lucky Day!


Doe je mee met Travelz@Home?

Zet je reisfoto en een vergelijkbare foto van ons eigen Holland plus een korte beschrijving op Facebook of Instagram en tag mij via @travelznu. Mailen mag ook: yvonne@travelz.nu

De molen van Tienhoven vs. Aegina

De molen van Tienhoven vs. Aegina

De trots van de molenaar!

Overal ter wereld zie je ze; molens. In allerlei soorten maten. Aangedreven door wind of water, bedoeld om te malen, pompen of zagen. Zoveel verschillen als er tussen de molens zijn, er is veelal één overeenkomst: de trots van de molenaar.


Het voorjaar lijkt de Corona tijd te willen compenseren door ons te trakteren op veel zon en overdadige bloei. Prettige bijeenkomst is dat het motto ‘blijf thuis’ inmiddels is veranderd naar ‘vermijd drukte’ wat dan weer prima te doen is als je, net als ik, van natuur in plaats van mensenmassa’s houdt. Heb ik even mazzel te wonen tussen bos, hei, water en weide.

Terug naar de molens! Daarvan hebben we er in Nederland heel wat. Zo vinden busladingen Chinezen (affijn, nu dan even niet …) de weg naar Kinderdijk en staan in Friesland molens met veelzeggende namen als De Hoop en Welgelegen. Hier om de hoek fiets ik regelmatig langs Wipmolen de Trouwe Wachter in Tienhoven. Ooit was zijn taak de polder te bemalen. Nu doet hij dienst als woning en verwonderen fietsers en wandelaars zich over het pittoreske plaatje.

Ik denk terug aan de molens die ik zag tijdens het reizen. Aan Melaka op het vasteland van Maleisië waar een Hollandse molen in de dorpskern herinnert aan de Nederlandse bezetting. Aan het Lassithi plateau op Kreta waar op 800 meter hoogte een groene vruchtbare vallei wordt gesierd door amandelbomen en windmolens met witte zeildoeken.

Maar de molen die me het meest is bijgebleven, is die op Aegina; een eilandje vlak voor de kust van Athene. We waren er in 2014 en deden al eiland-hoppend Aegina als eerste aan. Al van veraf sprong de molen met zijn witgepleisterde muren en blauwe luiken in het oog.

De eigenaar van dit fotogenieke plaatje liep direct op ons af toen we stopten langs de weg. “Kom binnen, kom, ik maak koffie voor jullie”. Trots liet de molenaar ons zijn molen zien, alles even mooi en goed onderhouden. De hagelwitte wanden deden bijna pijn aan je ogen in het felle zonlicht.

In de tuin wees hij de kinderen op een grote pot met kruiden. “Oregano!” zei hij en vervolgens “Ruik maar”. Niet veel later hingen twee kinderneuzen in het geurige groen. Na een rondleiding, een straffe bak koffie en een mooi handen-en-voeten gesprek namen we even later afscheid van onze Griekse vriend. Wat bij bleef, naast de prachtige molen, is vooral zijn gastvrijheid en trots.

Als ik in Tienhoven, niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst, langs De Trouwe Wachter fiets, denk ik terug aan de molenaar van Aegina. De gelijkenis treft me. Je ziet het aan de molen. Aan hoe deze met zorg is geverfd, de tuin er mooi bij staat en de heg is geknipt. Molenaars zijn trots. En terecht!


Doe je mee met Travelz@Home?

Zet je reisfoto en een vergelijkbare foto van ons eigen Holland plus een korte beschrijving op Facebook of Instagram en tag mij via @travelznu. Mailen mag ook: yvonne@travelz.nu

Het natte land van Tienhoven vs. Kakadu N.P.

Het natte land van Tienhoven vs. Kakadu N.P.

Hoe een nieuwe uitdaging werd geboren!

Dromend lig ik in het gras aan het water van de Tienhovense petgaten. Met een beetje fantasie verandert de voorbij peddelende zwaan in een ‘black necked stork’ en de nijlganzen iets verderop in ‘magpie goose’. Die ‘saltie’ krokodil verzin ik er gemakshalve even bij. Ik waan me in Kakadu National Park, Northern Australia.


Lente 2020. Ik lig in het gras. De zon schijnt op mijn gezicht en ik kijk over het water van de Tienhovense petgaten. Mijn fiets hangt lui tegen een boom. Het is stil, op de geluiden van de natuur na. De wind danst door het riet. Een gans met acht jongen kijkt wantrouwig achterom en zwemt snel van me weg. Ooievaars cirkelen hoog in de lucht en een zwaan probeert al klapperend op te stijgen van het ondiepe water. Het lijkt of er niets aan de hand is maar de wereld staat op zijn kop. Corona! Een paar maanden geleden kenden we alleen de vloeibare variant uit Mexico; een flesje bier met een schijfje citroen dat je het gevoel geeft op vakantie te zijn. Nu lijkt vakantie ineens heel ver weg. 

We blijven zoveel en ver mogelijk weg van andere mensen en de term ‘anderhalve meter’ is ineens de nieuwe standaard. Horeca en scholen zijn dicht en de minister president praat ons bij over Corona cijfers en nieuwe maatregelen. Bij ons thuis gaat gelukkig alles goed; iedereen is gezond en we werken aan ‘het nieuwe normaal’. De kinderen geven zichzelf (met een beetje hulp van ons) les en wij werken vanuit huis, bellen met collega’s en vergaderen online. Sporten doen we in de achtertuin met behulp van een app en met oma praten we door het raam van de schuifpui. Eigenlijk lukt het allemaal wel, geeft het op een rare manier ook een soort rust, ‘zien’ we elkaar weer en zorgt het voor een stukje verbinding. 

Ik zit alleen met een klein dilemma. De afgelopen weken heb ik een raar gevoel ontwikkeld wat ik nooit eerder heb gehad. Iedereen die mij een beetje kent weet dat reizen in mijn bloed zit. Plannen maken, een nieuwe reisbestemming uitpluizen en dagdromen over het onontdekte in de wereld; ik kan me er volledig in verliezen. Het idee dat ik mijn rugzak kan pakken om te vertrekken naar waar ik wil, geeft me het gevoel van ultieme vrijheid. Natuurlijk kan ook ik met een vaste baan en twee schoolgaande kinderen niet zomaar ‘verdwijnen’ maar alleen al het gevoel dat, als ik het écht wil het een optie is, bezorgt me de reiskriebels. En dan ineens is daar Corona. Grenzen op slot, bijna geen vluchten vanaf Schiphol en een dringend advies om thuis te blijven. We zitten vast, mogen alleen met een goede reden het land verlaten en op vakantie gaan is daar blijkbaar niet één van. Reizen is ineens geen optie meer. Gewoon niet, klaar, punt. Hoe dan? 

Vanzelfsprekend valt dit onder de categorie ‘luxe problemen’ en kan ik tig dingen bedenken die veel erger zijn. Heus! Maar dat gezegd hebbende, geef ik mijn ik-zit-thuis-en-kan-onmogelijk-op-reis-gevoel graag even ongegeneerd de ruimte. Nu heb ik de rare gewoonte alles een naam te willen geven. Zo heet onze vintage camper Buddy en onze kamerplant Wim. Dit onbestendige gevoel heb ik aldus gedoopt tot ‘creistrofobie’. Waarschijnlijk zullen veel mensen dit niet herkennen laat staan begrijpen. Geeft niks, maar misschien wil Wikipedia mijn nieuw verzonnen woord wel adopteren met als omschrijving: ‘de fobie of angst om niet op reis te kunnen’. Of het echt bestaat of niet? Feit is; ik heb het en voorlopig zal ik ermee moeten dealen.  

En daar lig ik dus, in het gras aan het water. Ik droom weg bij gedachten aan tropische oorden. Ik denk aan die onvergetelijke dagen op San Blas, Panama; een stipje in de oceaan dat bewoond is door een handvol leden van de Guna Yala stam. Ik reis terug naar die nachten in de outback van Australië, slapend in een tentje op het dak van onze 4×4. Een plons in het water doet me opschrikken. Voor me landt een witte zwaan in het water. In een flits zie ik mijn o zo vertrouwde Hollandse omgeving door een reisbril. Met een beetje fantasie verandert de voorbij peddelende zwaan in een ‘black necked stork’ en de nijlganzen verderop in ‘magpie goose’. Die ‘saltie’ krokodil verzin ik er voor het gemak even bij. Ik waan me in Kakadu National Park, Northern Australia. Mijn camera legt het vast en een nieuwe uitdaging is geboren.

Mijn nieuwe hobby krijgt natuurlijk een naam: Travelz@Home. Thuis ga ik snel op zoek naar de enigszins vergelijkbare foto die ik 4 jaar geleden maakte in Australië. De dagen erna kijk ik om me heen naar soortgelijke plekken ten opzichte van de plaatjes die ik ooit maakte tijdens een van mijn reizen. Het zijn er genoeg want gelukkig wonen we in een prachtig land, is het lente én schijnt de zon. Ik vermaak me nog wel even.



Succes iedereen in deze rare tijd. Blijf gezond, gelukkig en hou vol. 


Doe je mee met Travelz@Home?

Zet je reisfoto en een vergelijkbare foto van ons eigen Holland plus een korte beschrijving op Facebook of Instagram en tag mij via @travelznu. Mailen mag ook: yvonne@travelz.nu