Tag: Home

Steun voor Lombok

Steun voor Lombok


Dank voor jullie hulp!

Lieve kinderen, ouders, leerkrachten en directie van de Rehobothschool Loosdrecht, voetbalvereniging SV Loosdrecht en opticien Van Gestel in Hilversum. Dankzij jullie hulp hebben we heel veel mensen op lombok en de omliggende eilanden blij kunnen maken met kleding, voetbaltenues en brillen. We hebben met eigen ogen mogen meemaken wat dit met mensen doet en hoe hard deze hulp nodig is.

In het blog hieronder lezen jullie welke projecten we hebben bezocht en waar alles terecht is gekomen.

Hartelijk dank voor jullie steun!

Een paar maanden geleden begonnen we met ons project om Lombok te steunen. De televisiebeelden na de alles verwoestende aardbevingen van zomer 2018 stonden ons nog helder voor de geest; ingestorte huizen, mensen die niet meer binnen durfden te slapen en de vele daklozen en slachtoffers die de natuurramp heeft veroorzaakt. Een groot deel van de bevolking op Lombok is arm en Gempa Bumi (de aardbeving) heeft daar, met name in het noorden, nog een grote schep bovenop gedaan. ‘Tijd voor actie!’ dachten wij. 

  • Bas en Siep geven presentaties op school

Via internet kwamen we in contact met Jantine. Jantine zet zich al 25 jaar in om mensen te helpen in Indonesië. Stichting Steun voor Lombok heeft zij opgezet en samen met haar dove pleegzoon Holis reist ze heel wat af over Lombok (en omstreken) om projecten op te zetten waarbij ze mensen op weg helpt naar een beter bestaan. Vaak zijn het heel concrete dingen zoals het opnieuw opbouwen van huizen of het laten uitvoeren van een staaroperatie. Ook zet ze plastic recycling projecten op (o.a op Gili Gede) en leert ze mensen er op een duurzame manier mee om te gaan. ‘Wat kunnen we doen om te helpen?’ vroegen we haar. Na uitgebreid contact via mail en whatsapp wisten we met behulp van haar kennis en ervaring wat ons te doen stond en konden we aan de slag. 

Bas en Siep maakten een presentatie die ze voor alle klassen in de school mochten geven en vroegen alle kinderen 1 setje kleding te schenken aan een kind op Lombok. Van de Rehobothschool uit Loosdrecht kregen we 2 zakken vol knaloranje schoolshirts. Opticien van Gestel uit Hilversum gaf een zak vol ingezamelde brillen en SV Loosdrecht sponsorde voetbaltenues voor 2 teams met 2 nieuwe ballen. Zoveel hulp, wat geweldig! Bij GAD troffen we twee oude maar prima bruikbare koffers waar we alles in deden. Zo! Klaar voor vertrek!

  • Welkom in de kampong!

We zijn op Gili Gede, een eilandje vlak voor de zuid westkust van Lombok. Direct naast onze lodge ligt een van de vijf kampongs (dorpjes) die het eiland rijk is. Op het eiland is 1 voetbalteam dat elke dag traint in de ‘voetbalzaal’, lees: een betonnen vloer met een dak erboven. Ernaast staat de moskee te glimmen in de zon. Koeien lopen naast het voetbalveld én erover heen. Op de plek waar je de middenstip zou verwachten ligt een grote koeienvlaai. Het lijkt niemand iets te schelen. Zij komen hier om te trainen. 

Als we aan komen lopen, Bas en Siep voorop in het tenue van de Loosdrechtse club, rennen de kinderen uit het dorp ons enthousiast tegemoet. Ze springen en roepen om ons heen. ‘Hello! How are you? What’s your name?’ Iedereen kent Jantine, ze knuffelen haar en bestoken haar met vragen. ‘Wie zijn die mensen uit Belanda? Wat komen ze hier doen?’ Jantine laat ze op de grond zitten met onze twee blonde mannen ertussen. De kinderen kijken ze met grote nieuwsgierige ogen aan. Jantine legt in vloeiend Bahasa Indonesia uit wie we zijn en wat Bas en Siep in Nederland hebben gedaan om ze te kunnen helpen. ‘Nee! Je maakt een grapje’ roept een jongetje. ‘Dat hebben ze toch niet echt gedaan?’ Ze geloven hun oren niet en zijn erg onder de indruk.

Bas en Siep delen de tenues uit en HOP! voor we het weten is het hele team, Bas en Siep incluis, gehuld in de oranje-blauwe pakjes uit Loosdrecht. De keeper krijgt de bal wat het startsein is voor een potje Indonesisch voetbal. Ze zijn fanatiek en rennen met hun blote voetjes hard over het beton en over (soms dwars door) de koeienvlaai. Langs de kant juichen trotse ouders en dorpsleden terwijl wij met een brok in onze keel toekijken. De wedstrijd eindigt met een gelijkspel en een wel heel bijzondere teamfoto. Wat bijzonder om dit mee te mogen maken!

Ons project gaat verder op het ‘vasteland’ van Lombok. Het dorpje Pringgasela ligt aan de voet van vulkaan Rinjani in Oost-Lombok. De jonge rijstplantjes in het weerspiegelende water, felgroene terrassen en de Rinjani op de achtergrond maken een plaatje wat je bijna niet gelooft.

Door de berg is hier genoeg water waardoor er veel landbouwvelden zijn. Erwin, goede vriend van Jantine, neemt ons mee wandelen door de rijstvelden en langs andere soorten gewas. We zien voor het eerst hoe cashewnoten groeien en leren het proces van het verbouwen van rijst. Jeroen vliegt met zijn drone over al dat groen. De kinderen uit de omgeving kijken er met verbazing naar.

Na een heerlijke Sasak maaltijd gemaakt door Anna, de lieve vrouw van Erwin ontmoeten we de kinderen uit Pringgasela. Het lokale voetbalteam mogen we verrassen met de tenues. Erwin kent iedereen uit het dorp en zorgt ervoor dat de kinderkleding die we hebben meegebracht terecht komt bij hen die het het meeste nodig hebben. 

Die nacht slapen we in Hakiki Bungalows in Tetebatu, letterlijk tussen de rijstvelden en onder de imposante vulkaan. Als de zon ondergaat klinkt vanuit het water waar de rijst in groeit een luid kikkerconcert. Wat een magische plek dit. 

Dinsdag, de laatste dag op pad met Jantine en Holis. We rijden terug naar de westkust. Onderweg kletst Jantine honderduit over haar leven hier en alles wat ze heeft gedaan en meegemaakt. Holis leert ons gebarentaal en eigenlijk kunnen we al best redelijk met hem communiceren. Het voelt alsof we ze al heel lang kennen. Na 2 uur rijden komen we aan in Senggigi wat inmiddels is uitgegroeid tot een drukke badplaats. Toen ik hier 20 jaar geleden was, stond een handjevol kleine hotels langs de kustweg. Nu staan er veel grotere exemplaren tussendoor met grote zwembaden en spa’s. Je moet ervan houden.

Rij je een paar straten verder achter de kustweg dan kom je in de kampong. Senggigi was zwaar getroffen tijdens de aardbeving waarvan de schade hier nog duidelijk te zien is. Ingestorte huizen liggen als een hoopje puin langs de smalle onverharde straten. De wijk is arm en dat is te zien. Tussen dat alles staat Yayasan Tanah Bintang, de naschoolse opvang wat Jantine actief steunt. De opvang voor kinderen uit de kampong geeft ze een plek om samen te spelen en te leren. Belangrijk onderdeel is het plastic recycling project. Kinderen nemen plastic mee van huis en van de straat en maken er de mooiste creaties van. De portemonnees en tasjes die ze maken van snoep-, thee- en koffieverpakkingen verkopen ze aan toeristen. Van de opbrengsten kopen ze weer nieuw materiaal om mee te werken. 

Ni Loh en Tuti, leidsters van de groep, roepen alle kinderen bij elkaar en leggen ze uit wat we in Nederland met hulp van veel mensen hebben gedaan. Alle kinderen krijgen het Rehoboth schoolshirt en ook de leiding steken we in Hollands oranje. De kleding hebben we gelukkig thuis al op maat gesorteerd en per stuk in een plastic zakje gedaan. Er zit een kaartje bij met een foto van Bas en Siep en een groet in ons beste Indonesisch. We spreken met de kinderen af dat ze het plastic zakje kunnen gebruiken voor hun materialen en knutselwerken. Alle kinderen krijgen een kledingstuk in hun maat. Meisjes kijken vol trots naar hun prachtige nieuwe jurk en de jongens zijn blij met hun korte broek of t-shirt. De foto die we later maken spreekt boekdelen. Alle spullen komen hier absoluut goed terecht.

Die avond nodigen we Jantine en Holis uit voor een afscheidsetentje op het strand van Senggigi. We hebben genoten van de bijzondere gesprekken met Jantine, de lessen in gebarentaal van Holis en de onvergetelijke ontmoetingen die we hebben gehad. We zijn onder de indruk van en hebben groot respect voor alles wat Jantine hier doet voor de mensen die haar hulp hard nodig hebben. We hebben gezien hoe vol passie en liefde ze alles doet, hoe geliefd ze hier is en hoe iedereen haar hulp enorm waardeert. We voelen ons bevoorrecht dat we dit van dichtbij hebben mogen meemaken.

Een korte video over ons bezoek aan de projecten op Lombok vind je hieronder.

Terimakasi Jantine dan Holis! En bedankt iedereen in Nederland die ons geholpen heeft. 

NB. We blijven contact houden met Jantine om haar te helpen in het steunen van de projecten. Wil je haar helpen kijk dan op de website van Steun voor Lombok voor meer informatie of vraag het ons. 

Woord van dank namens Jantine – Steun voor Lombok

Beste kinderen en hun ouders en de leerkrachten van de Rehobothschool in Loosdrecht.

Wat geweldig! Wat een aktie in Loosdrecht, helemaal te gek !! 
Wij hadden al kontakt gehad met Yvonne Wesselink en wisten dat er kleding deze kant op zou komen, maar dat dit zoveel en zulke mooie kleding zouden zijn hadden wij niet bedacht !!! Fantastisch dat Bas en Siep dit initiatief hebben genomen en dat zovelen aan hun verzoek gehoor hebben gegeven! Heel veel kinderen zijn enorm blij gemaakt !!

In Kerandangan / Senggigi in het westen hebben ze bij Stichting Tanah Bintang schoolshirts en kleding ontvangen. Dit is een naschoolse opvang voor kinderen van de lagere en middelbare school. Hier kunnen ze Engelse les en gitaarles krijgen en doen ze ook spel en creativiteit zoals oa het maken van dingen van plastic (recycle). De leiding verkoopt deze dingen weer om materialen te kunnen kopen. Via Google is de website van Yayasan Tanah Bintang te vinden voor belangstellenden.

Het was hartverwarmend om dit allemaal mee te mogen maken! Mede namens ieder die geholpen is heel hartelijk bedankt en vriendelijke groet,

Jantine Buijs.

Gili Gede; een ‘secret’ Gili bij Lombok

Gili Gede; een ‘secret’ Gili bij Lombok

Indonesië | Lombok | Gili Gede

Een onbekende Gili

Gili, eilandengroep ten westen van Lombok – Indonesië. De meeste reizigers en zeker backpackers in Zuidoost-Azië hebben er óf over gehoord óf zijn er zelf geweest. Reden genoeg voor ons om te zoeken naar een minder bekende variant. Die ene plek die nog puur is en ongerept. Een ‘secret’ Gili die je eigenlijk voor jezelf wilt houden of in ieder geval de parel wilt laten blijven die ze nu is. 

Hectisch Bali

Bali Ngurah Rai International Airport, half 5 donderdagmiddag. Nadat we onze backpacks van de band hebben geplukt, lopen we naar de aankomsthal, recht in een fuik van honderden schreeuwende mensen. Ze houden naambordjes boven hun hoofd en zijn driftig in de weer de aandacht te trekken van hun gasten. Als een slang wurmen de aangekomen passagiers zich een weg er doorheen. Zo ook wij, op naar een taxi. 

Op de weg is het al net zo’n drukte. Luid toeterende auto’s en scooters wurmen zich, beladen met alles wat erop past, tussen het verkeersgeweld door. Bali is, vooral hier in het zuiden, populair, en dat is te merken. Luxe Ibiza-style loungebedden liggen zij aan zij op volbepakte stranden. Erachter staan rijen vol kraampjes met sarongs, vliegers en houtsnijwerk. Wie verder kijkt op Bali dan zijn strandbed ziet imposante tempels, rijstvelden en vulkanen. Drukbezocht maar niet minder mooi. 

Full moon parties en schildpadden bij de ‘bekende’ Gili’s

Bali, hoe prachtig ze ook is, wij zijn op doorreis naar het oosten. Eerste stop is een van de eilanden voor de westkust van Lombok. De meeste toeristen kiezen voor een van de drie Gili’s; Gili Trawangan (Gili T voor intimi), Gili Air en Gili Meno zijn al jarenlang favoriet bij feestende en chillende backpackers. Fastboats hebben in de loop der jaren een bezoek aan deze eilandengroep eenvoudig gemaakt door er in een paar uur van oost-Bali naartoe te varen. Gili T was ooit, toen ik er in mijn jonge jaren was, een ongerept eiland met een handvol hostels en duikscholen. Ik sliep in een hangmat, beleefde mijn eerste duiken, haalde mijn Open Water brevet en dacht dat het doodnormaal was elke duik schildpadden te zien.

Inmiddels is dit de plek voor wie nachten door wilt halen met full moon parties en feestende soortgenoten. Gili Air, de kleinste van de drie is iets rustiger dan Gili T. Delen van haar kustlijn hebben plaatsgemaakt voor een aantal resorts en bars en ook hier vinden tegenwoordig de nodige feestje plaats. Gili Meno heeft van de drie het minste vertier en nog plekken waar je zonder herrie met een goed boek in je hangmat kan chillen. 

Duiken en snorkelen rondom de eilanden blijft prachtig. De vele duikspots zorgen ervoor dat groepen duikers worden verdeeld over verschillende plekken. Het koraal is weliswaar niet overal meer zo ongerept maar nog steeds kleurrijk en vol vis. Door verschillende projecten waarbij schildpadden worden beschermd kom je deze ook nu nog steeds met enige regelmaat tegen. De eilanden blijven bijzonder en zijn, ieder voor hun eigen doelgroep (kies wat bij je past!) heerlijk om te verblijven.

  • Lokaal vervoer op Gili Meno

Onontdekt en authentiek

Dat gezegd hebbende is er, voor ons althans, altijd wel een reden om op zoek te gaan naar iets anders dan anders; het andere Indonesië, weg van de gebaande paden, terug naar de oorsprong. Na een heerlijk Indonesisch maaltje en een goede nacht op Bali om de jetlag eruit te slapen vertrekken we de volgende ochtend met de boot vanaf Serangan/Bali naar Gili Gede. Op naar het rustigere zuidoosten.

  • Gili Gede
    Haven van de kampong

Gili Gede oftewel ‘groot eiland’ ligt voor de zuid westkust van Lombok en meet een heuse 4 bij 1,5 km. Vlakbij liggen haar kleinere zusjes Gili Layar, Rengit , Anyaran en Asahan. Anders dan Gili T en haar soortgenoten is deze eilandengroep relatief onontdekt en authentiek. Geen full moon parties maar sunset in een hangmat aan de zee. Wegen en auto’s zijn er niet. Het belangrijkste vervoermiddel is de perahu, een traditionele kano met sierlijke dragers aan beide kanten die zorgen voor het nodige evenwicht. 

Hula hula hula hoop hoop hoop ….

We stappen uit op de hoofdsteiger van Gili Gede waar een plukje mensen staat te wachten. Zo ook onze boatsman. “Welcome! Please step in, I will bring you to Hula Hoop”. Onze accommodatie heeft een perahu geregeld om ons, bagage incluis, om te varen naar de andere kant van het eiland. De bungalows van Hula Hoop, ons thuis voor de komende dagen, lijken als stipjes uitgestrooid op een heuvel aan de zee. Direct ervoor ligt het rif met koraal in alle kleuren en veel tropische vis. Boten kunnen door het huisrif alleen met hoogwater aanmeren aan de kleine steiger van de eco lodge. Is het eb, dan wijken ze uit naar het strand van het naastgelegen dorp. In de vijf kampongs, die door voetpaden met elkaar verbonden zijn, wonen 1000 mensen. Sinds kort rijden er in de dorpjes wat scooters, bij Hula Hoop (gelukkig) niet. 

Onze bungalow is van de zeven het hoogst gelegen op de heuvel. Alles is gemaakt van hout, touw, schelpen en andere natuurlijke materialen. Het meeste komt van het eiland zelf. De decoratie is door de lokale bevolking gecreëerd van drijfhout en andere aangespoelde spullen.

  • Deluxe Bungalows op de heuvel

Het door Hula Hoop opgezette plastic project leert de bevolking recyclen en gebruiksartikelen te maken van plastic afval. Afvalverwerking is in Indonesië een groot probleem. Faciliteiten zijn er niet en kennis ontbreekt. Aan de zuidkant van het eiland zien we plekken met veel plastic afval. Op een andere plek staat een prullenbak gemaakt van plastic flessen. Het is een proces wat tijd kost maar de eerste resultaten zijn gelukkig al zichtbaar.

  • Gili Gede
    De eerste resultaten van het plastic recycling project zijn al zichtbaar

Het uitzicht vanaf onze veranda is als in een film. Anderhalf jaar zijn ze bezig geweest om de lodge te bouwen. Er was niets, geen stroom, geen water, alleen de berg en het rif. Zonne-energie zorgt voor elektriciteit en een zelf gevonden waterbron voor zoetwater. De kast in de kamer is gemaakt van een halve perahu en de douchekop van een oude gieter. Het gebruik van bestaande materialen en de details maken het geheel zowel eenvoudig als uniek.

Meeting the locals

Bijzonder aan Gili Gede is dat je je tussen de lokale bevolking bevindt. Direct naast onze lodge ligt een van de vijf kampongs (dorpjes) die het eiland rijk is. Toeristen komen hier niet veel en dus zijn wij hier de grootste bezienswaardigheid. Als we aan komen lopen, rennen de kinderen uit het dorp ons enthousiast tegemoet. Ze springen en roepen om ons heen. ‘Hello! How are you? What’s your name?

Op het eiland is 1 school en 1 voetbalteam met 11 kinderen. Ze trainen elke dag in de ‘voetbalzaal’, lees: een betonnen vloer met een dak erboven. Ernaast staat de moskee te glimmen in de zon. Koeien lopen naast het voetbalveld én erover heen. Op de plek waar je de middenstip zou verwachten ligt een grote koeienvlaai. Het lijkt niemand iets te schelen. Zij komen hier om te trainen. 

Steun voor Lombok

Vanuit Nederland hebben we in samenwerking met Stichting Steun voor Lombok een project opgezet om de bevolking op Lombok te helpen. Zo hebben we voor het voetbalteam op Gili Gede nieuwe tenues meegenomen. Hoe we dit beleefd hebben lees je hier.
  • Moskee op de achtergrond

We lopen door de kampong naar een kleine haven aan de zuidkust van het eiland. Vissers komen terug van hun dagelijkse trip op zee en halen hun netten binnen. Ze roepen ons en laten trots hun vangst van de dag zien. We lopen verder langs de kleine eenvoudige huisjes aan de kust. De mensen zijn open en vriendelijk, maken allemaal een praatje met die blonde mensen uit ‘Belanda’. Een paar kinderen spelen met krabbetjes op het strand. Dit is hun leven op dit eiland; eenvoudig maar goed. 

Magie onder water

De volgende dag; duiken! Gili Gede heeft twee duikscholen, wij kiezen voor Go Wild Dive. Sunken Island is onze eerste duikspot. De zee is een beetje ruig als we achterover de boot afrollen. Eenmaal beneden neemt de deining ons rustig mee over het rif. Het koraal bloeit in alle kleuren. Papegaaivissen, butterfly-vis, clownvissen en een koraalduivel zweven om ons heen. Kleurrijke ‘nudibranches’ geven een heel andere dimensie aan de slak in vergelijk met de slijmerige bruine exemplaren in onze Nederlandse achtertuin. 

Tussen de duiken door maken we een tussenstop op de parelwitte stranden van buureiland Gili Layar. Met een kop thee en in palmblad verpakte rijsthapjes is dit de perfecte plek om te lunchen en op te laden voor de volgende duik. Ga je liever snorkelen, dan is dit een van de plekken waar je met een snorkeltrip naartoe gaat. Het koraal ligt vlak voor het strand en is ondiep genoeg om al snorkelend goed te kunnen zien.

Ik heb duikinstructeur Inyonk gevraagd of hij een zeepaardje voor me kan vinden. In 100 duiken over heel de wereld heb ik die nog nooit gezien. Zonder beloftes maar met enige hoop dit bijzondere diertje te spotten, zakken we de blauwe diepte in. Mijn duikcomputer geeft 21 meter aan als Inyonk naar een stuk fankoraal wijst. Daar zit ze dan; moeder zeepaard, 1cm groot, rood en wit gekleurd. Wat een plaatje! Op de terugweg schuift een oude grote schildpad rustig langs ons heen. Wat een magie. De onderwaterwereld is als meditatie onder water, het beste ooit. 

Terug bij Hula Hoop, een plek die op vele fronten bijzonder is. De ligging, het uitzicht en de prachtige bungalows. Maar vooral de mensen hier, veelal locals uit het dorp. Zij hebben de kans gekregen hier te werken en doen dat vol overgave. Deze vriendelijkheid en gastvrijheid laat je thuis voelen en maakt Hula Hoop uniek. 

Als de zon achter het tegenover gelegen eiland wegzakt zien we vulkaan Ajung op Bali in de verte. De maan verschijnt. Deze full moon deze nacht heeft helemaal geen party nodig. Dit is al een feestje op zich. Wat een unieke plek! 


Eten en slapen

  • Wij verbleven bij Hula Hoop Bungalows www.hulagili.com. Gelegen op de heuvel, naast de kampong, eco-friendly, stijlvolle bungalows, geweldig uitzicht, vriendelijk personeel, goed restaurant, direct aan zee, prachtig koraalrif voor de deur en heerlijke plekjes om te chillen. De staff is zo aardig en behulpzaam. Je voelt je er meteen thuis.
  • Restaurants vind je bij de paar accommodaties op het eiland. Het eten bij Hula Hoop is heerlijk en de zonsondergang die je ziet vanaf het terras onvergetelijk. 

Vervoer

  • Vanaf Bali: sinds 2019 vaart de fastboat www.giligetaway.com van Serangan (vlakbij Sanur) naar Gili Gede. Er wordt een stop gemaakt op Nusa Lembongan en Nusa Penida. Totale reistijd: 2 uur.
  • Vanaf Lombok: in Tembowong kan je een bootje regelen en vaar je in 30 minuten naar Gili Gede. 
  • Lokale (vissers)bootjes brengen je van de ene naar de andere plek op het eiland.
  • De 5 kampongs op het eiland zijn door (soms slechte) voetpaden met elkaar verbonden. Wil je het hele eiland rondlopen dan doe je daar ongeveer 5 uur over. 

Praktisch en tips

  • Het koraal rondom Gili Gede, Gili Layar en de eilanden eromheen is prachtig. Via je accommodatie kan je een snorkeltrip boeken naar de mooiste snorkelplekken. Doen!
  • Duiken: hebben wij gedaan met Inyonk van Go Wild Dive www.gowilddive.com. Hij is enthousiast, relaxt, leuk met kinderen en hij wist een zeepaardje voor me te vinden (held!).
  • Er is geen ATM op het eiland. Neem voldoende cash en een creditcard mee. (niet overal geaccepteerd). 
  • Je bent op een onontdekt eiland of je bent het niet. Er zijn geen (echte) supermarkten, geen (feest)cafés, het zoetwater is ziltig en de wifi is zwak of helemaal niet aanwezig. Maar who cares? Je bent op de mooiste plek ever!
  • Meet the locals! De mensen in de kampongs vinden het geweldig je te ontmoeten. Ze zijn vriendelijk, gastvrij en nieuwsgierig. Wat ruimte over in je backpack? Neem iets voor de lokale bevolking mee. Wij namen twee grote koffers met spullen mee. Hoe wij dit organiseerden lees je hier.


Waarom je wél naar Oostenrijk wilt

Waarom je wél naar Oostenrijk wilt

Oostenrijk | Karinthië

Geitenwollen sokken, berghutten en vooroordelen

Daar gaan we, onderweg naar Oostenrijk. Je mag het gerust een wonder noemen. Op mijn vakantie-wish-list bungelt het land van Heidi ergens onderaan. Meestal werk ik deze lijst niet van onder naar boven af. In de verte zie ik de eerste bergtoppen al verschijnen en ik vraag me af: ‘Waarom nu eigenlijk wel?’

Ik zie ons al zitten. In de stromende regen in de tent. De een driftig aan het dweilen in een poging de slaapzakken enigszins droog te houden. De ander hangend aan een scheerlijn om te voorkomen dat we niet in z’n geheel in het meer te belanden. Naast ons een grijnzend geitenwollensokken-echtpaar in hun waterdichte sleurhut met stormvaste voortent. Lampjes eromheen ter markering van ‘hun voortuin’ en een blije kabouter in het zompige gras. Bij aankomst vertellen ze vol trots dat ze al 32 jaar op deze camping komen. Zelfde plek, ieder jaar. ‘Kom vanavond gezellig op de koffie, dan komen we morgen bij jullie. Buienradar belooft niet veel goeds voor de komende week maar hé, er is zoveel moois te beleven en voor de kinderen is heel veel te doen.’

Ik schrik op uit mijn gedachten. Ineens zie ik glashelder waarom ik nog nooit voor Oostenrijk gekozen heb. Toch rijden we bij Salzburg de grens over, bestemming: Karinthië. Tent en campingtafel in de dakkoffer. De kabouter hebben we thuis gelaten. 

Een sprong in de tijd. Twee weken later rijden we de Duitse grens weer over. Zelfde grens, tegengestelde richting. Mijn vooroordelen zijn als sneeuw voor de Oostenrijkse zon verdwenen. Regen en wind? Ja, hebben we een dag gehad. Geitenwollen sokken en tuinkabouters? Yep, ook gespot. Maar toch valt dit bergland voor mij nu onder de categorie ‘doen!’. Wat en waarom (en wat niet) lees je hieronder. 

1 – Het weer 

Laten we elkaar geen mietje noemen. Niemand zit te wachten op regen, storm en andere weer-ellende in de zomervakantie. Ik word in ieder geval ronduit chagrijnig als ik langer dan een dag of twee in de regen loop. Mensen zijn vrolijker, foto’s worden mooier en de omgeving ziet er nou eenmaal veel gezelliger uit als de zon schijnt. Tip voor mooi weer in Oostenrijk is Karinthië. Met de meeste zonuren van het land kan je deze zuidelijke deelstaat gerust Noord-Italië noemen. Andere tip: kies een camping of huisje wat niet te hoog ligt. Scheelt zomaar een paar graden en de bergen zoek je toch wel op. 

2 – Buiten is alles beter

Toegegeven; de slogan is gejat maar het is een waarheid als een Oostenrijkse koe. Hier moet je gewoon naar buiten. Uit je huisje, sleurhut, van de camping af. Hop! Ga klettersteigen, hiken, fietsen, kanoën, raften of canyoning of poedelen in een stromende rivier. Bijkomend voordeel is dat je je geitenwollensokken buurtjes ontloopt. Hoe dan ook, ga wat doen!

3 – Koopje

We blijven toch Hollanders! Ons bin zuunig. En laat Oostenrijk nou spotgoedkoop zijn als je het vergelijkt met Italië, Spanje of Frankrijk. Je gaat uit eten voor nog geen 15 euro en koopt een biertje voor amper 2 euro. Ook je verblijf is doorgaans een stuk voordeliger. 

4 – Meer, meren, meest

Karinthië heeft naast de meeste zonuren ook de meeste meren van Oostenrijk. Een gouden combinatie als je het mij vraagt. Koudwatervrees? Geen probleem. De meeste meren in Karinthië zijn zomers goed te doen. Zelfs ik, rasechte koukleum, nam elke ochtend een duik in het meer. Langs de oevers zijn heerlijke stranden. Enig nadeel is dat de meeste geen vrije toegang hebben. Ze zijn veelal omgetoverd tot betaald ‘Strandbad’ met bedjes, parasols en vaak een eethuisje erbij. 

5 – Huttentocht

‘Een huttentocht maken!’ stond al jaren prominent op mijn bucketlist. Oostenrijk leek me de uitgelezen kans deze bucket af te tikken. We vinden een mooie route; niet te ver, wel uitdagend en net onder de top een kneuterig uitziende berghut. Wandelschoenen aan, rugzak op en gaan. Bij het startpunt zien we de Mittagskogel al liggen. Daar gaan we naartoe! Na het eerste vlakke deel wordt het bos dichter en pad steiler en na een paar uur lopen begint de echte klim. Boomstronken bieden houvast langs het steile pad. De kinderen huppelen als volleerde berggeiten omhoog. Dan ineens breekt het bos open en staan we naast de Bertahütte. ‘Welkom! Jullie hebben het gehaald!’ zegt Gisela. Samen met Ferdl runt ze zomers deze hut. Het biertje dat ze tapt smaakt verrukkelijk en welverdiend. De kinderen smullen van de Apfelstrudel. Het uitzicht op de Mittagskogel is als uit een fotoboek.

Er zijn 3 andere gasten in de Hütte. Oostenrijkers, fit en op leeftijd. Na het eten zeggen we onze huisgenoten gedag en vallen we moe maar voldaan in slaap in onze ruime zaal. Een half uur later schrikken we wakker van voetstappen. De drie pensionada’s stievelen door onze kamer op zoek naar een onbeslapen bed. Ondanks dat de slaapzaal naast ons leeg staat, leek het ze blijkbaar een goed idee gezellig met z’n allen bij elkaar te gaan liggen. De kinderen slapen als roosjes en horen niets. Dat we ons omdraaiden en ‘laat maar gaan’ dachten hebben we die nacht moeten bekopen. Een drietal vals zingende kettingzagen met hyperventilatie hebben ons zowel wakker gehouden als de slappe lach bezorgd. 

Met stijve kuiten en kleine oogjes zitten we de volgende ochtend aan het ontbijt. We zijn klaar voor de laatste etappe: de top van de Ferlacher Spitze. Niet ver meer, wel heel steil. In een klein uur komen we aan bij het kruis dat bovenop de Spitze staat te pronken. Het gevoel van overwinning heerst. Met z’n vieren de top gehaald. Wat een uitzicht! Onze drone legt het plaatje vast. Een huttentocht maken stond al die tijd blijkbaar terecht op mijn bucketlist. Snurkende senioren en zere kuiten, het is het meer dan waard. 

6 – Panorama routes

Dat bergen prachtige plaatjes bieden mag geen verrassing zijn. In Oostenrijk staan veel bergwegen garant voor de nodige ‘wow-momenten’. De mooiste routes zijn gekenmerkt als Panoramaweg oftewel Hochalpenstrassen. Tegen een fee rij je boven de diepste dalen, door de scherpste haarspeldbochten en langs de mooiste watervallen. Onderweg stop je voor een korte (of lange) wandeling, een van de vele hier-moet-ik-echt-een-foto-van-maken-punten of een gezellige Stube. 

7 – In een Winterwonderland

Het voordeel van die ene koele regenachtige dag tussendoor is dat er op de hoger gelegen bergen verse sneeuw valt. Neem de gondel naar boven en struin door een heus winterwonderland. In de Stube neem je bij de open haard een Apfelstrudl of Kaiserschmarren. Voor wie niet een jaar kan wachten op de volgende skivakantie: op veel gletsjers kan je in de ochtend heerlijk skiën in de zon.

8 – In het land van Heidi

Meisjes met blonde vlechtjes en Lederhosen al huppelend in de wei. Jongens die al hun lucht uitblazen in een Alpenhoorn. Bovenop de berg zie je het zo voor je. Dit is het land van Heidi (én de Milka koe). In de groene weides gevuld met alpenbloemen grazen koeien met hun rinkelende bellen. Parasailers vullen de lucht als de moderne tegenhanger van Moeder Natuur. Gondels, wandelroutes en berghutten met pullen bier maken dat het de wandelaars aan niets ontbreekt. Heidi had het zo slecht nog niet. 

9 – Naar de reuzen van Oostenrijk

Karinthië lijkt een wedstrijdje te doen met haar soortgenoten en is daarin vrij succesvol. Het is de streek met de meeste meren, meeste zonuren, langste gletsjer en hoogste berg van Oostenrijk. De route naar de Pasterze toe is al even indrukwekkend als de gletsjer zelf. De Hochalpenstrasse loopt vanaf Heiligenblut  via Bruck naar Zell am See en zigzagt je langs de steile bergwand en woeste watervallen. Kaiser-Franz-Josefs-Höhe, het eindpunt van de route, is naast een plein vol toeristen startpunt van de wandelroute naar de gletsjer. Wie het steilste stuk liever skipt neemt het treintje. Bordjes met jaartallen laten je meereizen door de tijd. Ze geven aan tot waar de gletsjer ooit reikte. Pijnlijk om te zien wat klimaatverandering doet. De gletsjer kraakt en laat af en toe een brok ijs vallen in het koude water. De Spitze van de Grossglockner kijkt geduldig uit over het spel tussen sneeuw, ijs, wind en water. Dit zijn de echte reuzen van het land. 



Praktisch en Tips

Koop een Kärnten Card! Met deze kaart heb je toegang tot de meeste boten, liften en gondels en gratis entree (of korting) bij veel attracties en bezienswaardigheden.

Vergeet niet een Autovignet te kopen. Het is verplicht op alle A en S wegen en te koop bij ANWB.

De Huttentocht die wij gelopen hebben start bij Hotel Mittagskogel in Ledenitzen (vlakbij de Faakersee). In een halve dag loop je naar de Bertahütte. Vanaf daar zijn er een aantal bergtoppen te bereiken waaronder de Ferlacher Spitze en Mittagskogel. Tip: probeer als er weinig gasten zijn een eigen slaapzaal te krijgen om snurkende Oostenrijkers te vermijden.

Praktisch en Tips

Klettersteigen uitproberen? Rotschitza-Klamm vlakbij de Fakker See is een mooie klettersteig langs een waterval. Bel Josef Egarter van Alpinschule 4 Jahreszeiten om je te gidsen.

Een van de mooiste Panaramaroutes in Karinthië is de Nockalmstrasse; 35km betoverende uitzichten tussen Reichenau tot Innerkrems.

Aanrader: Seecamping Berghof. Prachtig gelegen direct aan de Ossiachersee, tegenover de Gerlitzen Kanzelbahn. De lekkerste broodjes koop je in de campingwinkel en je kan heerlijk en betaalbaar eten in het bijbehorende restaurant.



Eilandleven in Panama

Eilandleven in Panama

Panama | Bocas del Toro | Isla Bastimentos

– kaaimannen, luiaards en felle kikkers –

We reizen door het nog relatief onontdekte Panama en stranden in een jungalow op eiland Bastimentos; een huis op palen in de dichte jungle. Geen muren, wel uitzicht. 

Ik twijfel of ik wakker ben of dat ik droom. Het klinkt alsof iemand naast ons bed de douche heeft aangezet op standje waterval. Ik kijk door mijn klamboe naar buiten: jungle gevuld met grote dikke druppels. Groene bladeren, zo groot als parasols buigen door de massa water die uit de lucht komt. Vreemde geluiden vullen de kamer. Getjirp, gekwetter en een krakend geluid. We liggen onder een klamboe op de bovenste verdieping van onze jungalow. De naam zelf zegt genoeg. Zoef! Een vleermuis scheert vlak langs het bed. Had ik al verteld dat onze kamer open is?

Na een vlucht vanuit Panama City zijn we de dag ervoor geland op Isla Colon, hoofdeiland van eilandengroep Bocas del Toro. Een korte wandeling van de kleine landingsstrip naar de haven laat zien dat hier met name backpackers stranden die zin hebben in een feestje. Hostels en bars vullen de kleurrijke straten van dit stukje Cariben. De sfeer is relaxt, de nachten zijn lang en mogelijkheden eindeloos. Wij houden het voor gezien en springen in een bootje naar buureiland Bastimentos. 

Kaaimannen, luiaards & felle kikkers

De schipper kent de weg en zigzagt bedreven door het ondiepe water tussen het rif en de mangrove door. ‘Laat maar weten als je weer terug wilt’ roept hij al zwaaiend als hij ons achterlaat op de steiger. Na amper een kwartier varen waan je je in een andere wereld. Stilte, vogelgeluiden, in de verte een kano en in de baai een familie tuimelaars! Palmar Dock is niets meer dan een vlonder in de mangrove van zuidelijk Bastimentos. Dwars door de wildernis loop je in tien minuten naar de noordkust. Halverwege is een zoetwaterlagune waar een bordje het zowel nuttige als logische advies geeft de aanwezige kaaimannen niet te aaien. Het pad gaat verder met als eindbestemming Playa Rana Roja. Het strand is vernoemd naar de aardbeirode pijlgifkikker die zich thuis voelt in dit vochtige klimaat en met wat geduld en gedegen speurwerk te vinden is. Plots opent het bladerdak zich voor Red Frog Beach; wit poederzand, palmbomen tot aan de zee en jungle in de achtertuin. 

Palmar Beach Lodge is een Eco-resort met tenten, een paar huisjes en 1 jungalow. De sfeer is relaxt, de tropische cocktails en maaltijden van het op het strand gelegen restaurant zijn de allerlekkerste. De palmbomen bieden houvast aan hangmatten en een slackline voor de acrobaten onder ons. Vogels vliegen al kwetterend voorbij, een gifkikker huppelt tussen de vochtige bladeren door en in de boom kruipt een rattenslang. Veel dichterbij de natuur kan je niet komen. 

‘Over het strand en door de rimboe ben je er in een uurtje. Neem maar geen lunch mee, er is een prima restaurant’ aldus de behulpzame receptionist. Bestemming van vandaag is Polo Beach, een baai waar het mooi snorkelen is. De route over het strand is een beleving op zich. Mangrovebossen staan met hun wortels zo ver in zee dat het kiezen is tussen klimmen of zwemmen om verder te komen. Het is dé perfecte mix voor ons:  dichte jungle en strand. Bas en Siep klimmen en klauteren, nemen tussendoor een duik en gaan op zoek naar luiaards en gifkikkers.

Iets verderop, tussen dichte begroeiing loopt een paadje. “Kom jongens, daar moeten we doorheen!”. Opeens, vanuit het niets verschijnt op ooghoogte een luiaard, hangend aan een palmblad, een welwillend model voor onze camera. Zo dichtbij dat we de algen op zijn vacht haarscherp kunnen zien. Hij is op weg naar boven na zijn wekelijkse toiletbezoek onderaan de boom. Traag klimt hij met zijn scherpe tenen omhoog om daar, als een bolletje wol, in een diepe slaap te vallen.

Healthy food van vriend Polo

‘Dónde es Playa Polo?’ vraag ik in mijn beste Spaans aan de eerste local die we tegenkomen na dik een uur lopen. De man lacht breeduit en zegt: ‘Me llamo Polo y aquí es Playa Polo’. Op mijn vraag of hij weet waar het restaurant is, wijst hij naar zijn hut en zegt opnieuw: ‘Hier!’. Op een open vuur pruttelt een pot. ‘Triggerfish with coconut rice, please help yourself!’. Na enig aarzelen scheppen we een paar bordjes vol. Het mengsel smaakt verrukkelijk. Met een enorme machete ragt de oude man in twee klappen een kokosnoot open. ‘Here, drink! It’s healthy’ zegt hij tegen de kinderen. Polo woont al 56 jaar in dit rieten huisje. Het strand is naar hem vernoemd, of is het andersom? Hij ontvangt toeristen, helpt ze aan overheerlijk voedsel en maakt graag een praatje. Met een goed gevulde maag zwaaien we deze bijzondere man gedag. De receptionist heeft niets teveel gezegd. Hier zit een prima restaurant. 

Na een paar onvergetelijke dagen en nachten bij Palmar Beach Lodge verhuizen we per taxiboot naar het hoofdstadje van Bastimentos. Eerder die week ontmoetten we Michel en Ginette, een Frans-Canadees stel dat hier al een paar jaar woont en de eco-friendly duikschool Scuba 6 Eco Diving heeft opgezet. Op wat palen huist de in elkaar getimmerde duikschool annex B&B, direct naast de haven van Bastimentos Town. Hond Lucky struint al kwispelend over de steigers achter Bas en Siep aan heeft de harten van de jongens gestolen. Voor het broodnodige contrast verruilen onze luxe resort voor een kamer op palen bij de duikschool. 

Soms ontmoet je mensen die zo mooi kunnen vertellen dat je alleen nog maar kan luisteren. Ginette is daar het levende voorbeeld van. Als zeebioloog weet ze alles over de oceaan en het onderwaterleven. Ze vertelt honderduit. Nadat we alle spullen hebben ingeladen varen we richting buureiland Isla Solarte. Bas is thuis bezig zijn duikbrevet te halen en mag voor het eerst mee naar 12 meter diepte. Het koraal en de tropische vissen zijn wel even andere koek dan de waterplanten en snoekbaars in de Vinkeveense plassen. Siep probeert met zijn 8 jaar voor eerst wat het is om met perslucht te duiken. Op 1 meter diepte is voor hem de ervaring al net zo bijzonder. Voor ons, ervaren duikers, is het kunnen duiken met je kinderen goud waard. 

Die nacht scheurt de hemel open. Donder en bliksem doen onze op palen gebouwde kamer schudden. Een geschrokken Lucky krabt in paniek aan de deur en krijgt het met zijn angstige ogen voor elkaar de rest van de nacht tussen de jongens in te slapen. De volgende ochtend worden we wakker van het geronk van de boten die af en aan varen in de naastgelegen haven.  

Zondags komt het slaperige hoofdstadje tot leven. Eilandbewoners maken muziek op het havenplein waar de geur van geroosterde maiskolf overheerst. In de smalle straatjes, vrij van verkeer, spelen kinderen met waterpistolen. Ze spreken gwadi-gwadi, een mix van Jamaicaans Engels, Spaans en een vleugje Guaymí; de taal van de lokale bevolking Ngöbe-Buglé.

Een groepje kinderen zeult een volle krat met lange platte bonen. ‘Twenty five cents! Es tama-tama’ zegt Daisy. De bonen zijn gevuld met witte plakkerige vruchten die heerlijk zacht en zoet smaken. Voor 2 dollar kopen we een voorraadje voor onderweg. Vandaag zwaaien we Isla Bastimentos, Ginette, Michel en Lucky gedag en reizen we verder, terug naar het vasteland de bergen in. 


Praktisch

Hoe kom je er?

Je vliegt met Air Panama vanaf Panama City naar Isla Colon in drie kwartier (ca € 100,=). Kom je over land dan rij of neem je de bus naar Almirante. Vanaf daar ga je met de boot (meestal via Isla Colon) naar Bastimentos (ca € 8,=).

Slapen

Slapen in de jungle aan het strand doe je bij Palmar Beach Lodge op Isla Bastimentos https://www.palmarbocas.com/ luxe in de jungalow, in een safaritent of dorm. In Bastimentos Town zijn veel hostels; Dreamcatcher ligt prachtig, aan zee en heeft een relaxte Caribische sfeer. 

Duiken

Zonder twijfel doen bij Ginette en Michel van Scuba 6 Eco Diving. Voor het duikavontuur en de verhalen van Ginette. https://www.scuba6ecodiving.com/

..

Eten

Sowieso een bordje scheppen uit de pan van Polo bij zijn huisje aan Polo Beach (ca 1 uur lopen naar het noorden vanaf Red Frog Beach). Verder kan je heerlijk en betaalbaar eten bij Palmar Beach Lodge. Of ga met een taxiboot een avondje naar Bastimentos Town.

Doen

Cayo Zapatilla, een stukje puur Panama op een uurtje varen vanaf Isla Bastimentos. Cayo Zapatilla is een onbewoond paradijs in de Caribische zee. Een pad door de jungle brengt je naar de andere kant van het eiland. Ga picknicken op een strand met wit poederzand. Wel zelf je picknickmand meenemen want er is niets te koop. 




4 x een parel in Griekenland

4 x een parel in Griekenland

Skopelos, Santorini, Kefalonia, Argo Saronische eilanden |

– Niet verder vertellen… –

Je hebt van die parels die je eigenlijk liever voor jezelf wil houden, maar ook weer te mooi zijn om niet te delen. Vooruit! Hier 4 parels in Griekenland, speciaal voor jou. Maar niet verder vertellen..

Skopelos

Skopelos heeft geen vliegveld en hopelijk blijft dat altijd zo. Het feit dat Skopelos alleen per boot bereikbaar is maakt dat het eiland authentiek gebleven is.

Skopelos hoort bij de eilandengroep Sporaden. Kenmerkend voor dit groene eiland zijn dennenbomen en kerken, beide volop aanwezig. Dichtbeboste bergen (de hoogste ruim 600 meter), in combinatie met goed gemarkeerde wandelpaden, maken het eiland tot een waar outdoorparadijs.

De kustlijn, grillig en met steile kliffen, is al even indrukwekkend. Niet voor niets koos de crew van Mama Mia het aan de kust gelegen kerkje Agios Ioannis Kastri als filmdecor.

Stafylos Beach, 4 kilometer van het gezellig Skopelos stad, is het bekendste strand. De lange baai is bedekt met kiezels en zand, voorzien van hippe strandtentjes waardoor geliefd bij een groeiend publiek. Wil je het strand helemaal voor jezelf? Met een gehuurde boot ontdek je mooiste verlaten strandjes.


Santorini

Geen onbekende parel, maar zo uniek dat ze hier niet mag ontbreken. Santorini is het zuidelijkste eiland van de Cycladen. Misschien wel het mooiste, en zonder twijfel het meest fotogenieke eiland van Griekenland.

Het ooit ronde Santorini heeft tegenwoordig de vorm van een halve maan. Vulkaanuitbarstingen hebben, door de eeuwen heen, het westelijke deel afgebroken en steile kliffen achtergelaten. Bewoners bouwden hun dorpen met huizen en kerken hier tegenaan. Alles wat je kent van ansichtkaarten uit Griekenland vind je hier. Witte dorpjes met doolhofstraatjes en blauwe koepeltjes hangen, alsof ze poseren voor een meesterschilder, aan de hoge kliffen van de westkust.

Stranden vind je aan de oostkust en zo ook de bekendste badplaats Kamari, ook wel het zwarte strand genoemd. Dat de vulkaan haar sporen heeft nagelaten vind je terug op deze donkere stranden evenals op Red Beach. Zin in een actieve ochtend vanuit Kamari? Sta vroeg op en loop naar de top van de berg Mesa Vouna (400 meter). Bovenop bevinden zich de ruïnes van het Oude Thira (400 meter) waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over het hele eiland.


Kefalonia

Het grootste eiland van de Ionische eilanden, gelegen voor de westkust van Griekenland. Ondanks de aanwezigheid van een vliegveld, de prachtige natuur en dito stranden met azuurblauwe zee is Kefalonia in mindere mate ontdekt door het massatoerisme en heeft ze haar eigen karakter weten te behouden.

Het eiland is groen en bergachtig met als letterlijk hoogtepunt het Aenos gebergte (1628 meter). Bekend als een van de mooiste dorpen van het eiland staat Assos, als een amfitheater gebouwd en gelegen op het gelijknamige schiereiland. Niet ver ten zuiden van Assos ligt het paradijs van Kefalonia, Myrthos Beach. Je waant je in de Caribbean op het witte zand- en kiezelstrand dat de zee turquoise kleurt.

De Ionische zee staat bekend om de vele zeiltochten die hier gemaakt worden. In flottielje (groepen) zeilen de boten langs de mooie kustlijn en stranden van Kefalonia en omringende eilanden. Een zeiltocht van 1 of meerdere dagen is dan ook een aanrader.


De Argo Saronische eilanden

Het fijne van eilandhoppen is dat met elk volgend eiland je vakantie weer een beetje opnieuw begint. Griekenland, met zo’n 6000 eilanden (waarvan 227 bewoond), leent zich hier uitstekend voor.

De Argo Saronische eilanden, in de Golf van Aegina, zijn relatief onbekend in het rijtje eilandhop-bestemmingen. De eilanden zijn afwisselend en verrassend mooi. Een prettige bijkomstigheid is dat je vliegt op Athene; dit biedt de mogelijkheid je vakantie te beginnen (of eindigen) met een bezoek aan deze metropool. Op 15km van Athene ligt havenstad Pireaus,  waarvandaan de ferry’s vertrekken naar deze eilandengroep.

Na een klein uur varen komt de ferry aan in Aegina. Dit eiland, op slechts 10km van Piraeus, is relatief vlak met een aantal lage bergen. Een belangrijke archeologische plek is de tempel van Aphaia, eens de beschermgodin van Aegina. Je waant je bij een prachtige mini-versie van de Akropolis (in Athene), maar dan praktisch zonder andere bezoekers.

Op het autovrije Spetses staan paard en wagen in de haven opgesteld, klaar om je naar je hotel te hobbelen. In de smalle straatjes van Spetses-stad is hét vervoermiddel echter een quad of scooter. Deze herrieschoppers zijn, gezien het weinige verkeer, een prima manier om het eiland te verkennen. Rondom het eiland zijn mooie stranden. Huur een bootje om verlaten baaitjes te ontdekken die niet vanaf de weg bereikbaar zijn. Kraakhelder water maakt het de ideale plek om te snorkelen.

Hydra is te omschrijven als een bijzondere mix van toeristisch en idyllisch. Om te beginnen toeristisch, doordat dit eiland een favoriete stop is voor veel dagtoeristen uit Athene. Echter, wanneer de groepen vertrokken zijn ontpopt Hydra-stad zich als een idyllisch plaatje. In de schilderachtige haven zijn auto’s en motoren verboden, watertaxi’s en ezels vervoeren goederen en toeristen om en over het eiland heen.

Een brug verbindt de twee eilanden die Poros vormen met elkaar. Het gezellige Poros-stad ligt, gebouwd tegen een heuvel, op de kleinste van de twee. Dit romantische eiland is bedekt met dennen-, olijf- en citroenbomen. Het huren van een auto is dé manier om het eiland te verkennen. De bergen bieden indrukwekkende vergezichten over het groene eiland.